มีดินสอที่เขียนอย่างไรก็ไม่มีวันหมดอยู่แท่งหนึ่ง >>มียางลบที่ลบอย่างไรก็ไม่มีวันหมดอยู่ก้อนหนึ่ง >>ฟังดูอาจตลกทุกคนอาจคิดว่าดินสอกับยางลบเป็นของคู่กันแต่ลองอ่านดูก่อนนะค่ะ >>ดินสอแท่งนั้นเป็นเพื่อนกับยางลบก้อนนั้น >>ทั้งคู่ไปไหนมาไหนด้วยกันทำอะไรด้วยกัน >>หน้าที่ของดินสอก็คือเขียน >>มันจึงเขียนทุกที่ทุกอย่างเสมอตลอดเวลาที่อยู่กับยางลบ >>หน้าที่ของยางลบก็คือลบ มันจึงลบทุกอย่างที่ดินสอเขียนทุกที่ทุกเวลา


เวลาผ่านไปนานหลายสิบปี ทุกอย่างก็ยังดำเนินเหมือนเดิมเรื่อยมา >>จนกระทั่งดินสอเอ่ยกับยางลบว่า เรากับนายคงอยู่ด้วยกันไม่ได้แล้ว >>ยางลบจึงถามว่าทำไมล่ะ >>ดินสอจึงตอบกลับไปว่า ก็เราเขียนนายลบแล้วมันก็ไม่เหลืออะไรเลย >>ยางลบจึงเถียงว่า >>เราทำตามหน้าที่ของเราเราไม่ผิด >>ทั้งคู่จึงแยกทางกัน >>ดินสอพอแยกทางกับยางลบมันก็ดีใจที่สามารถเขียนอะไรได้ตามใจมัน >>แต่พอเวลาผ่านไปมันเริ่มเขียนผิดข้อความที่สวยๆที่มันเคยเขียนได้ก็สกปรกมีแต่ >>รอยขีดทิ้งเต็มไปหมด >>มันคิดถึงยางลบจับใจ >>ฝ่ายยางลบพอแยกทางกับดินสอมันก็ดีใจที่ตัวมันไม่ต้องเปื้อนอีกต่อไป >>พอเวลาผ่านไป มันกลับใช้ชีวิตอย่างไร้ค่าเพราะไม่มีอะไรให้ลบ >>มันคิดถึงดินสอจับใจ ทั้งคู่จึง >>กลับมาอยู่ด้วยกันใหม่ คราวนี้ดินสอเขียนน้อยลงเขียนแต่สิ่งที่ดี >>ส่วนยางลบก็ลบเฉพาะที่ดินสอเขียนผิด >>เท่านั้น


ถ้าเปรียบการเขียนเป็นการจำดินสอ ในตอนแรกก็จำทุกเรื่องทั้งดีและไม่ดี >>แต่พอเปลี่ยนไป มันก็หัดเลือกจำแต่สิ่งดีๆเท่านั้น >>ส่วนการลบเปรียบเหมือนการลืม >>ยางลบในตอนแรกก็ลืมทุกอย่างทั้งดีและไม่ดี >>แต่ทุกครั้งที่ลืมเรื่องไม่ดีตัวมันก็จะสกปรกแต่ตอนหลังมันเลือกลืมแต่เรื่องไม่ดี >>หรือคือการให้อภัยนั่นเอง ฉะนั้นการเปรียบการเดินทางของทั้งคู่ดุจมิตรภาพ คือ >>การจำแต่สิ่งดีๆ และลืมในสิ่งที่อาจผิดพลาดบ้าง >>ขอให้เป็นอย่างดินสอกับอย่างลบตอนหลังนะ ^^" .

[ --------------------------------------------------------------- ]

" ขอบพระคุณค่ะ "

From ... เจ้าของBlog ...!